Emiljano ALEKSI

Emiljano ALEKSI 

Çdo komb a shtet drejtohet nga një grup njerëzisht të cilët quhen paria apo elita dhe që supozohet se kanë ose kontrollojnë njërën nga karakteristikat e mëposhtme në një shoqëri: a- dijen; b- fisnikërinë; c- pasurinë; dhe d- forcën. Pra, paria ose elitat duhet të vijnë nga njerëzit e shkolluar dhe ekspertë, nga familje të mira që e kanë sensin e shërbimit ndaj një grupi të caktuar, noblesse oblige si i thonë francezët, cilësia që dallon fisnikët prej bakallave e jeniçerëve. Paria vjen edhe prej atyre njerëzve që kanë pasuri të vënë me nder apo pa nder por që e përdorin për të bërë mirë grupit të tyre. Pra edhe për këtë grup pasuria është respekti që mundohen të fitojnë në komunitetin ku jetojnë. Më në fund, paria janë edhe ato individë që janë vënë në krye të një grupi besnikësh, bande apo hordhie që janë gati të vdesin për to se ju japin bukën e gojës apo se sinqerisht besojnë në këto individë. Edhe një popull, bandë, turmë, klan, kastë apo grup, i cili drejtohet nga pari apo elita të tilla që e ndajnë fatin e tyre me të, ka shpresë që të jetë i siguruar për jetesën e bukën e gojës. Përndryshe, po nuk e patën sigurinë se paria i di dhe i zgjidh problemet që i shqetësojnë të gjithë me ndershmëri e me drejtësi, populli, banda, turma, klani, kasta, apo grupi rebelohet dhe paria zëvendësohet më nje tjetër që i plotëson kushtet e nevojat e grupit. Veçanërisht në periudhat e tranzicionit nga një regjim në tjetrin, e lene ma në periudhën e kalimit nga një formë organizimi shoqëror në një tjetër, roli dhe randësia e parisë apo elitës bëhet e jashtëzakonshme, sepse me dijet, me specializimin profesional, me lidhjet, me shërbimet, dhe me sakrificat e saj, paria mund të nxjerrë në dritë një popull, një hordhi, një klan, apo një kastë ose t’ia fikë derën. Pari të tilla të suksesshme janë në rradhë të parë paritë e kombit slloven apo hungarez, por edhe të disa kombeve të tjera të Europës Lindore që i nxorën popujt e tyre nga bataku dhe i vunë në rrugë të sigurimit të një ardhmeje më të mirë. Për këtë ato janë të respektuar nga populli i tyre. Po ndër shqiptarët? Kur vjen puna tek paritë shqiptare, gjendja është aq e mjerë dhe e pashpresë sa mund të thuhet pa frikë se me siguri që ose do të ketë ndonjë forcë të mbinatyrshme që shqiptarët nuk i ka marrë lumi më shpejt e më plotësisht ose populli shqiptar është aq i veçantë sa e ka gjetur mekanizmin e tij për me lënë mënjanë e për me shmangë efektet e handrakut elitar që e kapllosur gjithkah. Puna është se paria e sotme shqiptare është paria më e përçudnuar në të gjitha drejtimet që ka ekzistuar ndonjëherë në faqe të dheut qoftë në shtetin shqiptar qoftë në Kosovë, Maqedoni, apo Mal të Zi. Shkaqet pse kemi këtë pari nuk kanë të bëjnë shumë me shqiptarët vetë por me sistemet politike dhe shtetet që ju ishin imponuar dhe që kishin nevojë për shërbëtorë të tillë. Në asnjërin nga shtetet ku jetojnë shqiptarët paria e tyre nuk e përmbush asnjë nga kushtet për të qënë pari, përveçse në nivelin e bandës gangsteriale. Kjo mangësi është e dukshme në shtetin shqiptar një shtet që kualifikohet nga analistët si shtet mafioz. Për këtë arësye por edhe për shumë të tjera që nuk mund të trajtohen në këtë shkrim, ja vlen të shihet qoftë edhe përciptazi se ku qëndron problemi me parinë. Pyetja është se çka është mbrapsht me këtë pari që është kthyer në kancer për kombin dhe shtetin shqiptar që duhej të ishte shteti i shqiptarëve por që duke gjykyar nga politikat që ndjek është shtet në shërbim të gjithkujt përveçse të shqiptarëve. Ashtu si kanceri që është një qelizë që vret të tjerat edhe paria që han e vret popullin e vet është hiç më pak se kancer dhe duhet të shihet si problem vdekjeprurës. Më duket se shqiptarët e kanë këtë problem me parinë e tyre për katër arësye të lidhura me natyrën e parisë së tyre të tanishme që i rreshtoj pak më poshtë dhe që mua më duket se meritojnë pak vëmendje. Së pari, ndonëse në shtetin shqiptar kemi njerëz të ditur ato nuk po kanë mundësi që ta përdorin dijen aty ku janë specializuar. Karrierat e tyre janë si në përrallat. Për shembull, kushtetuta e shtetit shqiptar shkruhet me kontributin e një aktori teledramatik të sukseshëm në kohën e komunizmit, që hyri si hyri në PD, i cili pasi lufton në rradhët e Marksist-Leninistëve të udhëhequr nga Kranidhiotis e Ruçi, u vetëgradua gjeneral i një rebelimi kriminal më 1997; tash është kthyer te ish-miku i tij i vjetër kryetari i opozitës që dikur i ka thyer brinjët dhe jep mend për Kushtetutën e ligjin themeltar të shtetit pa e bërë një ditë shkollë për atë punë. Zotnia, si kryeministri i tanishëm flet bukur, po as vetë nuk e din se çka thotë. Ministri i jashtëm është një njeri që duhej të zgjidhte probleme të fizikës por që i është mbushur mendja se merr vesh edhe nga financat dhe politika ndërkombëtare dhe shkon e i jep leksione NATO’s se si duhet të ndërtohet strategjia rajonale e sigurisë. Zv. Ministri i jashtëm që ka mbaruar pedagogji për fëmijët e kopshteve është akuzuar prej kryeministrit të shtetit si hajduti i orizit të ushtarëve; tash na ka dalë si autor i strategjisë së sigurimit kombëtar. Ministri i pushtetit lokal ka mbaruar shkollën për gjuhën shqipe dhe ka si profesion gazetarinë bulevardeske por sot na shitet si eskpert i decentralizimit rajonal e autonomisë lokale. Këshilltari politik i Kryeministrit është një ish-mësues letërsie dhe poet që pasi ka ndrruar disa parti nuk shkruan më as fjalime për ustain e vet pasi me sa duket ka frikë se mos po përsërit mendimet e kryetarit të opozitës admirues i së cilës është shitur dikur. Sekretari organizativ i partisë në pushtet është ish-kryeshefi i Sigurimit të Shtetit, ministri i mbrojtjes ka mbaruar për inxhinieri mekanike, kryetari i bashkisë së Tiranës është një piktor modern. Nga opozita gjerat janë edhe ma keq. Ish-presidenti ështe një mjek zemre që duket se ka probleme deliri mendor, ish-kryetari i parlamentit ka bërë 30 vjet burg dhe s’ka asnjë ditë përvojë qeveritare para se të bëhej kryetar parliamenti, ndërsa ish-kryeministri që thuhet se sot ndërton pallate, është kthyer në profesion sepse, në fund të fundit, në kohën e kaluar është marrë me restaurimin e kishave mesjetare. Nga partitë e opozitës, kemi një ish-arkeolog që është kryetar i komisonit të rendit, një ish-mësues historie e ish-zëdhënës të ish-presidentit kardiolog që drejton komisionin e punëve të jashtme, kryetarin e partisë së grekëve që ka mbaruar për anglisht, dhe nën-kryetarin e Shoqatës të Burgosurve politikë që është bërë ambasador andej nga Vendet e Ulta. Nga Aleanca për Shtetin kemi një ekspert për kooperativat bujqësore që është ministër i ambjentit dhe kryetar partie (çka edhe pranohet) si dhe një doktor profesor për matematikë që merret me çështjet sociale dhe mbrojtjen e të drejtave të grave dhe që nga ana tjetër akuzohet si ndertues pallatesh e mbështetës i pronarëve të gomoneve. Kryeministri që specializimin e ka pasur në politikën ndërkombëtare ekonomike të Kinës e të Bashkimit Sovjetik, dhe të vet-administrimit Jugosllav ndoshta duke përfituar nga eksperienca e dikurshme si zëvëndës i Nexhmije Hoxhës në Institutin e Studimeve Marksiste-Leniniste ka filluar t’i japë mend edhe koalicionit botëror të luftës kundër terrorizmit. Puna është se në çdo shoqeri, mund të punosh po pate zotësi manageriale e drejtimi edhe në poste të tjera, sepse është sistemi që është në punë i cili të detyron të mos sillesh në një mënyrë të gabuar se je i rrethuar nga këshilltarë të mënçur ose pse ka një linjë politike që duhet të ndjekësh e ligje të forta në vend. Kështu, edhe Shvarcenegeri zgjidhet guvernator i Kalifornisë, po Kalifornia nuk është Shqipëria. Për më tepër, Shvarcenegeri ka qënë aktiv për shumë vite në politikë, ai ka këshilltarë që dinë si të drejtojnë shtetin, dhe sistemi ku gjendet e vepron nuk e lejon me ba gabime se ka kontrolle e balanca të brendshme. Por, në nji sistem kur individi në pozitë kyçe duhet të marrë vendime me përgjegjësi, e shpesh besa, si edhe mund të gjykohet nga shkrimet e fundit në Koha Jonë edhe, mbi një gotë vere, kjo gjë është e frikshme. Edhe pse jam menduar thellë për të gjetur dikënd që e bën atë punë për të cilën është specializuar në parinë shqiptare më rezulton vetëm Shkëlqim Cani, guvernator i bankës shqiptare si dhe personat e mëposhtëm: Anastas Angjeli, që kryeministri i sotëm e ka akuzuar si monopolin e bananeve dhe hajdutin më të madh në Shqipëri, Fehmi Abdiu, në Gjykatën e lartë, ish-mbrojtësi në gjyq i gjithë kriminelëve të Birosë Politike, dhe Ridvan Bode si këshilltar ekonomik në opozitë por që nuk ja dëgjon kush fjalën si ndodhi me piramidat në vitin 1996. Tashti si mund të drejtohet një shtet kur kryeministrat, ministrat, qeveritarët, opozitarët e deputetët janë krejtësisht të papërgatitur profesionalisht për t’u përballur me detyrat e tyre? Pse asnjëri nga këto zotërinj nuk i hyp aeroplanit që e drejton dikush që nuk është pilot? Pse kur turren me veturat me targat jeshile na i vënë policët para e mbrapa që të ruhen nga aksidentet që mund t’ju shkaktojnë shoferët e pastërvitur të Tiranës të cilët këto i lejojnë të marrin patenta badihava? Pse nuk shkojnë këto qeveritarë që të ‘korrektojnë’ sytë te varri i Dervish Hatixhesë apo te varri i Avllo Kozmajt, po ja mbathin në Turqi e Greqi për të bërë operacione e për t’u zdërhallë mejhaneve? Në se paria kërkon shërbime profesionale për vete, po ne, populli, nuk e meritojmë që të kemi një pari që din e që bën atë din më mirë e në shërbim të popullit? Më duket se nga kjo anë, paria e jonë lë shumë gjëra mangut. Paria e jonë duket se mendon, si ka thënë ish-kryeministri Meksi, bëmë edhe një herë nuse pa di si nusëroj. Puna është se në politikë nuset merren për një punë të caktuar dhe po gabove një herë, si i thonë lebërit, ‘vate’. Kur të mesosh se e ke gabim është gjithmonë mbas pilafit. Në politikë ka probleme që paraqiten një herë, po nuk dite nusëro sa të duash, mandej zgjidhja e vetme që ke është të gënjesh popullin për të ndenjur në Benz-in që ta dhuron dikush. Kjo është krim. Kjo më sjell tek pika e dytë, që elitat mund të jenë fisnike nga oxhaku. Puna është se në shtetin shqiptar, për shkak të ndryshimeve të shumta e të shpeshta të shekullit të kaluar kur njerëzit ngjiteshin në majën e pushtetit shumë shpejt dhe e humbnin po aq shpejt, gjithkujt i duket vetja pari sepse gjyshin e ka pasur kryetar komiteti apo drejtorin e komunales. Prandaj, koncepte si fisnikëria e oxhaku nuk duhet të merren literalisht, jo vetëm se në Shqipëri nuk merret vesh kush është kush e prej kah vjen, por edhe se finiskëria ndryshon me kohën dhe e ka përcaktimin e vet në kohë. Si edhe sprovohet nga eksperiencat e vendeve të tjera, trashëgimnia zbukurohet kur merret gruaja e bukur apo dikush arrin të vendose standartet e modës në një vend, oxhaku bëhet me mermer e ndërton pallate të Shallvaret kur ke para, dhe numerohesh ‘pinjoll’ kur numëron disa arhondë, bejlerë, apo ministra të Ahmet Zogut a të Enver Hoxhës ndër paradhësit. Problemi është se paria e Tiranës ka filluar një garë të çmendur për t’u fisnikëruar me zor, duke na kujtuar se i kanë pasur baballarët e gjyshët (këto të FRESH-it sidomos) ambasadorë, drejtorë, e ku di unë. Por puna është se oxhaku është I rëndësishëm kur sistemi është I qëndrueshëm. Në situata që kalojnë shqiptarët, kriza të njëpasnjëshme që paria I kalon duke pirë kafe te Sorosi e ‘kaçurrel’ dikah tjetër, nevoja për pari të përkushtueshme është e ndjerë me të vërtetë. Në këtë gjendje, fisnikëria shfaqet e fitohet me shërbimin karshi popullit tënd dhe ditë për ditë e jo me reklamimin e pozitave të prindërve që I kanë pasur në kohën e kriminelit më të marrë që ka nxjerrë kombi shqiptar. Kjo është arësyeja pse shqiptarët i kanë nderuar e respektuar heronjtë e tyre të Rilindjes Kombëtare që nuk ishin ministra e drejtorë si Naum Bythkuqari, Rrustem Leskoviku, Ymer Prizreni, Thimi Mitko, Hasan Tahsini, Abdyl Frashëri, Pashko Vasa, Sami Frashëri, Jani Vreto, Anastas Kullurioti, Jeronim De Rada, Lef Nosi, Sali Butka, Hasan Prishtina, Ismail Qemali, Luigj Gurakuqi, Avni Rrustemi, Aqif Elbasani, Luigj Bumçi, Sotir Peci, Bajram Curri, Ferhat Draga e me rradhë. Shumë prej këtyne vdiqën pa fëmijë, e shkrinë dijen, jetën, e pasurinë e tyre për kombin se ishin bij të kombin shqiptar e punuan për të. Ato janë fisnikë se janë shembull për ato që e dinë se ku është e mira e popullit, e jo pse kishin oxhak, se kishin para apo se ishin bijtë e zotërinjve që në kohën e merhumit Enver Hoxha e ngrohnin zyrën me tallash druri që e vidhnin në kaldajat e punëtorëve. Me keqardhje, por duhet thënë se kësaj zogorie elitare që drejton sot shtetin shqiptar dhe e cila vjen nga turli farë origjinash të dyshimta klasore, etnike, e krahinore, duket se i mungon edhe pika e fundit e fisnikërisë. Kryetari i parlamentit është një mësues marksizmi në pension i cili nuk i ka kërkuar ndonjëherë ndjesë popullit që e ka harxhuar jetën duke thënë marrëzira e krime në mbrojtje të diktaturës. Ky është emblematik për të gjithë kastën e Tiranës dhe gjithsecili duhet t’ju përgjigjet dy pyetjeve të mëposhtme në lidhje me natyrën kriminale të atij sistemi. Po se pat ditë atë herë, kur e mori vesh? Po e pat ditë, dhe është sjellë si është sjellë pse duhet ta respektojmë? Socialisti më i shquar ka shpenzuar jetën duke i kënduar himne diktaturës e duke shkruar për dashurinë e deleve; tash jep mend për politikën e lartë. Puna është se aty ku s’ka male edhe një kodre i thonë mal; ku nuk ka pemë edhe mollatartave (domateve) ju thonë pemë. Ish-disidenti avokat bëri sa bëri burg e pasi dha mend se çka mendon Hobbes e shpalli doktrina politike, tash përfolet sikur merret me tregti kasetash. Mendimtarët e vetshpallur si të lirë të shoqërisë civile u bënë vegla greke-enveriste gjatë luftës civile të vitit 1997 dhe tash tregojnë përralla në mejhanet e Tiranës ku bredhin me pantallona të shkurta, me siguri si protestë karshi regjimit që i detyronte të vishnin pantallona të gjata. Tash tragjikomedia e handrakut elitar të Tiranës po mbrrin pikën më të ulët me kujtimet e një krimineleje të sprovuar si Nexhmije Hoxha. Vejusha e zezë e Shqipërisë mbron burrin e saj shqiptarvrasës (që nuk ju dridh dora t’i vadiste fushat me lotët e nënave shqiptare e gjakun e bijve të tyre) pa ju dridhur pena kur i kujtohen jetët e shkatërruara të miliona shqiptarëve. A i kujtohen asaj vallë vuejtjet e mjerimet e shqiptarëve? A i shkon ndërmend asaj se shqiptarët janë treguar fisnikë me të dhe se dinjiteti më i lartë është të mos ja malcosh plagët tjetrit? Ndoshta Enver Hoxha ka ditur diçka kur sipas do dokumenteve (Plasari & Malltezi, 1995) e quante ‘truthara ime.’ Me që ka vendosur të flasë, ajo do t’i bënte shumë shërbime si Enver Hoxhës ashtu edhe shqiptarëve po të na thonte se pse duhej të bëheshin ato krime të llahtarshme që u bënë në kohen e mbretërimit të tyre dhe të Demkave të parisë me ‘dy dhoma e një kuzhinë’ por pa shtyllë kurrizore e që sot bijtë e tyre, që paratë i bëjnë duke shfrytëzuar korrupsionin qeveritar, duan të shiten fisnikë. Tash mua më duket se ky është harbutllëk që po na shitet për fisnikëri. Në lidhje me fisnikërinë e këtyre zhumileve që drejtojnë shtetin duhen përmendur katër gjëra të tjera që e vejnë shumë në dyshim të drejtën e tyre për tu quajtur pari e finiskë. Së pari, shumë individë prej handrakut të ish-kastës kanë filluar të na kujtojnë se i kanë rrënjët thellë në Perandorinë Ottomane apo në strukturat e mileteve në ndryshme të asaj perandorie. Ashtu si nuk na thonë se prindërit e tyre kanë vrarë e prerë djemtë e nënave shqiptare ashtu nuk na thonë se janë stërnipat e jeniçerëve e të bakallëve (çobanëve e lopçarëve e shqiptarvrasësve po t’i besojmë biografive që kanë lënë në parti) që gjithmonë kanë dashur vetëm paranë dhe pushtetin e që nuk janë ndalur kurrë para përdorimit të makinës së shtetit për të rrjepur e shtypur shqiptarët, e shpesh nuk janë ndalur as për të shkelur mbi nderin e tyre. Nderi matet me qëllimet që dikush i ven vedit e këto dikur të mos harrojnë se luftonin me muej me marrë leje për vendosë një banjo alla-franga e i merrnin shtëpitë me punë vullnetare prej fukarave për t’jua dhënë pinjollëve të tyre. Si më tha një herë një plakë e vuejtun, “more bir, prej lules del ferra e prej ferrës del edhe ferra kur fara është e keqe dhe këto paskan kenë farë e keqe.” Në vend që ta shohin si mundësi për të përmirësuar veten duke I shërbyer popullit ato vazhdojnë pa u ndalur në rrugën e krimit. Së dyti, kur ka ardhur puna te familja, handraku i parisë së Tiranës gjithnjë e ka mbajtur hundën me dorë. martesat i bënin ‘politike’, d.m.th. me partishmëri dhe me familjen e duhur në rangun e duhur pavarësisht se ç’hiqte familja e tërë. Qëllimi ishte për të mbetur në Tiranë me çdo kusht e me çdo çmim. Andaj, mbas përmbysjes së regjimit komunist, shkalla e divorcit në elitën e Tiranës u ngjit në qiell. Nevojat e tyre për martesat politike u zhdukën. E bashkë me to u zhdukën edhe fasadat e lumturive familjare. Njerëz që I kanë jetët e shkatërruara pikërisht për shkak të kompromiseve të bëra qëllimisht për të gjetur një jetë më të mirë dikur, nuk po kanë dashuri për njerëzit e tjerë. Nuk kanë si të kenë. Së treti, që ta dimë mirë, gjatë kohës së sundimit të Enver Hoxhës, kishte një perandor bizantin-sulltan e paria e Tiranës ishin të gjithë shërbëtorë e si shërbëtorë. Dikush ishte më I paguar se të tjerët por gjithsesi ishte shërbëtor. Kurrë të mos harrojnë ato që sot mbajnë fjalime si elitë se trinitrinat erdhën në Shqipëri pikërisht se baballarët e mamakat e tyre desh vdiqën nga zemra të terrorizuar prej atit shpirtëror të tyre, Enver Hoxhës. Origjinat e krenarisë së tyre janë në nivelin e krimit të kryer kolektivisht nga ajo shtresë. Tash me këtë shtërngim rradhësh rreth individëve të veçantë dhe që qëndrojnë në krye të piradimës shtetërore, paria po I kthehet rolit të shërbëtorit ‘fisnik’ duke e shfrytëzue deri në fund popullin e vet. Së katërti, le të mos na mburren me pasurinë që kanë venë. Në çdo euro a dollar që qarkullon në Shqipëri e ka një pikë gjaku shqiptari emigrant, është loti I një nëne të vuejtun, është shpresa e përdhunueme e atyre vajzave që enden rrugëve të botës. Është vuejtja e papërshkrueme e shqiptarëve si komb në sundimin e kësaj parie. Këto që sot janë pasanikë përmes politikës nuk janë nuk mund të jenë fisnikë. Finiskëria fillon te respekti per vete e dikush që don me ndërtue lumtuninë e vet mbi kufomat e vujetjet e dikujt tjetër është një kriminel ordiner, pari e Rognerit po jo fisnik, kurrsesi. Shqiptarët e dinë se ç’është fisnikëria. Puna është se ky handrak parie politike që përdhunohej pa mëshirë prej një garde pretoriane në bllok e ka mësuar përmendësh mësimin dhe po mundohet t’i bëjë popullit shqiptar të njëjtën gjë që dikur e përjetonte si viktimë. Megjithëse, krimi nuk të bën fisnik kurrsesi, në Tiranë mendohet ndryshe. Në marrëzinë e histerinë që e ka kapur handrakun apo zogorinë elitare të Tiranës për tu dukur ‘fisnikë’ e pari, nuk ka standarte që nuk janë shkelur e pisllëqe që nuk janë bërë. Të vetmit që dallohen janë ato bij të kastës kriminale të regjimit komunist që e kanë pasur kurajon ta shikojnë të shkuarën me qartësi dhe të ndalen aty apo të kërkojnë që të shihet e mira e popullit. Dhe keto duhen nderuar per guximin qe tregojne t’i dalin kunder nje parie bizantine si kjo e Tiranës. Por, nga një anë tjetër, si e sheh dhe si e fiton fisnikërinë e saj zogoria elitare e Tiranës? Duke shkuar për pushime në Turqi e Athinë kur populli s’ka bukë me hangër, duke shpikur pije idjote të quajtura ‘kaçurrel,’ duke blerë pallate e vila në Durrës, duke përkëdhelur qenin e sekretarit të tretë të ambasadës së një vendi të mërdhitun, duke kërkuar ndihma andej këndej, duke ja shitur të gjithë pasurinë kombëtare të huajve, duke ndarë televizorë në jetimore, duke u grindur si qentë mbi vuajtjen e shqiptarëve pa menduar aspak për mijra vajza shqiptare, bija nanash, që bredhin rrugëve të botës, për mijra shqiptarë që robtohen për me ju sjellë bukë të afërmve, pa e çarë kokën se është mundi e djersa e shqiptarëve qe paguan rrogat e pensionet e grekëve e italianëve, pa e vrarë mendjen për drogën që qelb shkallët e rrugët e Tiranës, e shpesh besa, as për fëmijët e tyre që të droguar gjenden në spitale e përkujdesje të hueja që paguhen me gjakun e vjedhur të shqiptarëve. Çka munden me pritë shqiptarët prej njerëzish si kryeministri që kur grueja i akuzohet si spiune greke prej kryespiunit të vendit, e pushon kryespiunin prej punës dhe bashkëjeton me gruan e akuzuar si spiune greke? Dhe kjo më sjell tek elementi tjetër i fisnikërisë, pasuria. Për dikënd është vjedhje, për dikënd është status, për dikënd mjet sigurie për jetesë e për të ardhmen; por për fisnikun është mjet me ba mirë. Për handrakun e parisë së Tiranës, pasuria është gjithçka. Nuk mund ta besojë njeriu se kryeministri i shtetit shqiptar, njeri i zgjuar dhe ekonomist, jeton me ndihmën e gruas, kur ish-kryeministri e akuzon për njëmijë e një gjëra që mua më vjen turp ti them. Nuk mund ta besojë njeriu se ish-kryeministri mban fjalime socialiste duke vjelur paratë e gurores në pronësi të gruas si e ka akuzuar Nano. Kryeministri i tanishëm Nano është kaq i zoti për vete sa nuk ka shtëpi dhe jeton me ndihmat e gruas e cila akuzohet nga të gjitha anët e për shumë gjëra jo fisnike ose kështu e ka akuzuar vetë miku i tij socialist ish-kryeministri Meta e ish-shefi i SHIK-ut Klosi. Tashti, kryeministrin Nano unë e kuptoj se duke u munduar për t’i bërë mirë atdheut të tij me sa duket e ka lënë veten një çikë pasdore. Por gjithsesi pasuria është vlerë kur përdoret për diçka. Në shtetin shqiptar ka ndodhur e po ndodh ajo që nuk ngjan as në përralla. Ekonomia shqiptare është një piramidë monopolesh në krye të cilës, si në çdo vend të varfër qëndron politika dhe politikanët. Pasuria e tyre është pasuri e vënë në mënyrë gangsteriale, korruptive, mafioze e kriminale, duke përdorur dhunën e shtetit për të kanalizuar përfitimet për vete e për njerëzit e tyre. E vetmja figurë politike me peshë që e përdor pasurinë për të bërë mirë është zonja e kryeministrit Nano e akuzuara për shumë gjëra të pabesueshme. Po si t’i besojmë ne asaj që e ka sinqerisht kur ish-shefi i SHIK e akuzon si të lidhur me interesa të tjera, spiunllëqe e ku di unë? Handraku elitar i Tiranës që dikur jetonte në dy dhoma e një kuzhinë dhe shkonin me leje në nevojtore dhe që e merrte lavatriçen me autorizim nga Komiteti Qëndror se prindi njihte dikë atje, sot ka vetëm një synim. Të pasurohet sa më shpejt pa e vra mendjen se çdo euro që shkon në bankat e llogaritë e tyre asht nji pikë e gjakut të shqiptarit të vuejtun. Të mos harrojnë vuejtjet e veta e le të shkojnë të pyesin prindërit se ç’hiqnin për të marrë autorizimin për frigorifer, për një lavatriçe, për një bufe të veshur me rimeso Elbasani apo për të blerë të plota veprat e Enver Hoxhës që i rreshtonin dikur në dhomën e gjumit e mbi shtratin martesor. Parja nuk të bën zotni. Zotni të bën ajo çka bën ti me paranë. Elita asht e pasur kur kombi asht i pasur por për handrakun elitar të Tiranës, elita asht e pasun kur kombi s’ka bukë me hangër e njerëzit e marrin bukën me lista, por ato i hypin helikopterit e shkojnë e hajnë drekën në Korfuz apo në Janinë. Kjo i ban në mendjen e tyre pari. Nuk gjen njeriu forca as me qeshë. Më në fund, është edhe forca. Këtu nuk ka dyshim se handraku elitar që erdhi në fuqi me revolucionin leninist të 1997 është i vendosur ta mbajë pushtetin me forcën e armëve po qe nevoja. Dhe armët e tij janë jo vetëm pushkët e automatikët. Armët e tij janë shumë. E para armë është opozita, një turmë që sillet rrotull dikujt që sheh ëndrra me sy hapur dhe e ka marrë popullin në qafë duke i bërë ‘group therapy’ në sheshin kryesor të kryeqytetit për vite me rradhë. Mandej është heshtja. Kjo elitë nuk e ka thënë një fjalë për krimet e veta apo të paraardhësve të saj ashtu si edhe paraardhësit e saj kanë pranuar të ngordhin por të mos flasin për krimet që kanë ba kur kanë qënë shqiptarvrasës, alvanokton, kriminelë e vegla të Enver Hoxhës. Po ashtu, këtu është edhe makina e fuqishme e propagandës që kontrollohet tërësisht prej tyre. Mandej janë shitja e paskrupullt që i kanë bërë pasurive kombëtare, shpërdorimi i vlerave vetëm për të korruptuar, për të ndrye, për me përdhunue e me zhdukë edhe atë pikë dinjiteti që e kanë pasur njerëzit në përgjithësi e shqiptarët në veçanti janë krime që nuk mund të falen. Ky handrak elitar që u përgatit për të ruejtë pushtetin e kriminelit Enver Hoxha po i zbaton bukur mirë mësimet e tij si në qeveri ashtu edhe në opozitë duke e përdhunue e zvetënue shpirtin e njeriut. Ato kanë gjetur mundësinë që duke ju dhënë punë një socialisti për familje dhe duke e mbajtur liderin e opozitës me hunj në majë të një kali të ngordhun, të rrjepin deri në vdekje shqiptarët dhe t’i kthejnë në një masë skllevërish modernë. Pra paria shqiptare nuk i përmbush asnjë prej standarteve me kenë pari por ajo është një bandë kriminale, handrak parie, zogori elitare. Atëherë pyetja shtrohet, po populli, pse duron? Na thuhet se populli shqiptar nuk din, se populli është i shtruar, se nuk kemi të tjerë e me rradhë. Por populli shqiptar është popull i mençur dhe po e duron këtë handrak elitar sepse nuk po sheh mundësi të tjera praktike që ti heqë qafe këto hiena politike. Jo për çudi po ka do kohë që përmes mjeteve të tyre të propagandës, handraku elitar i Tiranës po përpiqet me na bindë se ato janë e vetmja zgjidhje, qeveria e opozita bashkë. Por populli e gjen kohën e vet. Mjafton të shihet 1997-ta kur paria e çoi vendin në luftë civile dhe shqiptarët nuk u vranë me njëri tjetrin dhe ditën të sillen më mirë se paria e tyre. Problemi, pra, nuk është populli por zhumilet e kësaj parie që i ka hipur në kokë, mungesa e zgjidhjeve reale dhe e një force të drejtuar nga politikanë që duen me i shërbye popullit. Në përfundim, duhet thënë se edhe me një vështrim kaq të përgjithshëm e sipërfaqësor si në këtë shkrim, handraku elitar i Tiranës nuk mund të shihet si fisnikëri apo pari. Ato nuk kanë as një cilësi që të mund t’i dallojë si elitë. Dijen që kanë e përdorin për veprime të ndyta, pasurinë që kanë e kanë vënë me krim, të shkuarën duen që ta harrojmë e për ma tepër janë duke e përdorun makinën e varfërueme të shtetit për me i ble besnikët e tyre që mos me e lëshue pushtetin pa dhunë. Puna asht se kush rrin mbi një fuçi baruti e me pishtarin e ndezur duhet të ruhet fort pse shqiptarët i kanë urryer gjithmonë, në çdo formë proteane që të shfaqen Kristaq Zografët e Esad Pashët, e ato që i kanë poshtnue e shtye shqiptarët të vriten me njeri tjetrin qofshin në qeveri apo në opozitë.

Arkivuar nën: komente | 0 Komente »